Plastikleştirici — Sıkça Sorulan Sorular

Tüketici kullanımında bugün büyük ölçüde kısıtlanmış olan orto-ftalatlar; DOTP gibi tereftalatlar; düşük sıcaklık uygulamaları için DOA gibi adipatlar; yüksek sıcaklık için TOTM gibi trimellitatlar; ftalatsız seçenekler olarak sitratlar ve DINCH; ve epoksitlenmiş soya yağı dâhil biyobazlı esterler. Her aile verimlilik, kalıcılık, sıcaklık aralığı ve mevzuat durumu arasındaki dengeyi farklı biçimde kurar.

Hangi özelliğin belirleyici olduğu saptanarak. Ürün soğukta esnek kalmalıysa bir adipat. Sürekli ısıya dayanmalıysa bir trimellitat. Gıdayla temas edecekse veya oyuncakta kullanılacaksa, uygun onaya sahip ftalatsız bir ürün. Maliyet öne çıkıyorsa ve bu kısıtların hiçbiri geçerli değilse genel amaçlı bir ester. Ticari bileşimlerin çoğu, ödünleri dengelemek için iki veya daha fazla ürünü harmanlar.

Çünkü plastifiyan bünyeden ayrılır. Kimyasal olarak bağlı değil, fiziksel olarak tutulmuştur; bu nedenle yavaş yavaş yüzeye göç eder, buharlaşır ya da yağlar veya çözücülerle temas yoluyla ekstrakte edilir. Plastifiyan içeriği azaldıkça polimer zincirleri birbirinin üzerinden kayamaz hâle gelir ve ürün sertleşerek sonunda gevrekleşir.

Plastifiyanın gösterge paneli ve kaplama malzemelerinden buharlaşarak soğuk ön cam üzerinde yoğuşmasıyla araç camlarında oluşan filmdir. Hem bir görüş sorunu hem de plastifiyanın polimerden ayrıldığının kanıtıdır. Otomotiv iç mekânlarında düşük uçuculuklu, yüksek molekül ağırlıklı plastifiyanlar tam da bunu önlemek için şart koşulur.