Katyonik Poliakrilamid (CPAM) — Sıkça Sorulan Sorular

Bunlar birbirini izleyen adımlardır, alternatif değildir. Alüminyum sülfat veya PAC gibi bir koagülant, tanelerin yüzey yükünü nötralize ederek ince tanelerin birbirine yaklaşmasını sağlar ve küçük, kırılgan mikroflokülleri oluşturur. Ardından CPAM gibi bir flokülant bu mikroflokülleri köprüler: uzun zincirleri aynı anda iki veya daha fazla taneye tutunarak onları hızla çöken ve iyi susuzlaşan büyük, yoğun ve dayanıklı aglomeralar halinde bağlar.

Çamura uygun yük yoğunluğu ve moleküler ağırlığa göre. Yüksek oranda negatif organik çamurlar, nötralize edilebilmek için daha yüksek yük yoğunluğu gerektirir; çok yüksek moleküler ağırlık ise en güçlü köprülemeyi ve en büyük flokülleri sağlar. Tek güvenilir yöntem, gerçek çamurla yapılan kavanoz testidir; çünkü optimum değer katı türüne, konsantrasyona ve ön arıtmaya göre değişir.

Çünkü her tanenin dış yüzeyi anında hidratlanarak suyun geçemeyeceği bir jel kabuk oluşturur ve içeride kuru toz hapsolur. Çözüm, tozu şiddetli karıştırılan suya yavaşça ıslatarak vermektir; tercihen uygun bir ejektör veya dağıtma hunisi üzerinden, asla doğrudan dökerek değil. Çözünmeyen topaklar hiçbir zaman geri kazanılamaz ve israf edilen ürünü temsil eder.

Tipik olarak bir veya iki gün. Poliakrilamid çözeltileri, kesme kuvveti, ısı ve kirlenmeden kaynaklanan zincir kopmaları nedeniyle zamanla bozunur ve bozunmuş bir çözelti kötü flokülasyon verir; çünkü köprüleme zincir uzunluğuna bağlıdır. Hazırlama miktarı günlük tüketime göre boyutlandırılmalı ve hazırlanmış çözeltinin aşırı pompalanması veya devridaimi önlenmelidir.